28/4/10

Historia dun limoeiro: vinte anos pasan deseguida.

Era un serán morno de finais de marzo cando decidiramos cortar o limoeiro da horta, xa que nos molestaba moito e estragaba a varanda da terraza.

- Xa avisará Xosé ao xardineiro- díxolle Cris ao seu irmán.

Así foi como comezou toda esta enchoiada. Eu recibín o encargo de me poñer en contacto con Xesús, o xardineiro que un par de meses atrás nos podara as maceiras. O xardineiro de Souto que nos recomendara Marga.

- Xesús, son Xosé, o do Cobo ¡Lémbrase, podounos as maceiras no inverno! Os nosos primos están aquí, ao noso lado.

-¡Ah, si, xa sei!- dixo Xesús, coa súa delicada e persoalísima voz.

- Precisaba que me cortara o limoeiro, sabe, o que está a carón da terraza; é que nos está estragando a varanda.

- Pero, ¿queren podalo, ou cortalo de todo?- Preguntouno cunha certa tristura e como querendo asegurarse de algo que ao mellor el, como xardineiro, non gustaba de facer.

- Si, cortalo de todo- Asegureille eu.

E así foi que quedamos en vernos o xoves, ás cinco da tarde, na nosa casa do Cobo.

Chegado o día, eu marchei despois de xantar para Miño. Eran as catro e media e púxenme a traballar na casa. Pasoume o tempo rapidamente. A iso das sete e media chamoume Cris:

- ¿Que tal, cortaron xa o limoeiro?

- ¡Que va! O xardineiro non apareceu por aquí.

- Por que non o chamas ao móbil a ver se lle pasou algo.

¡Ring, ring..., ring!

- Si, ¿ quen é?

- ¡Xesús, son Xosé, o do Cobo! ¡Non quedamos ás cinco!

- ¡Pero...! ¿Onde estás agora?- preguntoume con preocupación.

- Onde vou estar, estou na casa, no Cobo. Estou aquí dende as catro e media.

- Pero... ¿Ti non es o que está xunto á casa de Parrado?-agora a súa voz estaba máis crebada e a súa preocupación ía en aumento.

- Pero ¿que Parrado? Eu son Xosé, o do Cobo. Non se lembra, podounos as maceiras no inverno. Non sabe, que os nosos primos están aquí ao lado.

- Pero, ¡entón non estás en Loios, aquí ao lado da casa de Parrado!

Durante uns segundos houbo un dramático silenzo durante o cal os dous nos decatamos de que algo raro e grave tiña acontecido. Xesús esgazou co seu laio ese momento:

- ¡Aaaaaaiiiiiiii, Diiiooooooos míiiiiiiio..., o... que... fiiiiiiixen!

- ¡Ai, Diiiooooooos mío..., en... que... lío... me... metínnnnn!

Se non estaba chorando, pouco lle faltaba. Estaba vencido pola situación. O drama máis terríbel lle ocorrera a este pobre home. Nunca puidera imaxinar unha situación como esta.

Eu non puiden máis que preguntarlle, temendo xa a súa resposta -¿que foi o que fixo, Xesús?

- ¡Ai, Dios mío! ¡Corteille o limoeiro a José!- E non deixaba de repetir insistentemente os seus laios- - ¡Aaaaaaiiiiiiii, Diiiooooooos míiiiiiiio..., o... que... fiiiiiiixen! ¡Ai, Diiiooooooos mío..., en... que... lío... me... metínnnnn!

- Pero... ¿Vostede como cortou o limoeiro sen estar ninguén?

- E que como eran as cinco. Como sabía que querían cortar o limoeiro e tiña a ferramenta..., pois xa o cortei. ¡Ai, Dios mío, pero que fixen, en menudo lío me metín!

Os peores presaxios cumpríranse. Alguén en Loios quedara sen limoeiro. E nós, no Cobo, co choio sen facer.

Pasada esta situación eu quixen amañar o meu e quedei con el para o día seguinte. No transcorrer deste novo acordo, Xesús, vencido, queixoso, soltaba un aglaio de cando en vez: -¡ai Dios mío, pero en que lío me metín!- Definitivamente quedamos para o día seguinte á mesma hora.

Nese momento baixou Patricia e conteille o asunto. Rimos ás gargalladas, aínda que cun pouco de pena polo mal momento que seguro estaba a pasar o bo do xardineiro. De contado chamei a Cris para contarlle todo o sucedido. Repetíronse os risos e tamén o lamento do mal que o tiña que estar pasando este home.

Fiando e fiando decatámonos de que o tal José, o de Loios, o que ten a finca a carón da casa de Parrado e que tamén era primo noso (non de Parrado como Xesús dicía) era Pepiño.

- ¡Coñooooo... cortoulle o limoeiro a Pepiño!

Aínda que pareza mentira, este conto aínda non rematara aí. Aínda nos agardaban un par de sorpresas máis.

Ese día cheguei á casa, na Coruña, ás dez e media da noite. Nada máis entrar na casa, Cris e mais eu mirámonos con complicidade e, sen articular palabra, botámonos a rir.

-¡Ai, pobre! ¡Que mal o está pasando! ¡Sabes que me chamou por teléfono ao pouco de falar contigo! Díxome que aínda que quedara mañá para cortar o limoeiro, que non podía ir, que estaba moi desgustado e que por un tempo non ía cortar nada máis. Xa te chamará máis adiante. Ademais mañá ten que ir a recollerlle todo a Pepiño, que llo deixou de calquera maneira. Tamén me pediu o seu teléfono para chamalo. ¡Pobre home, que desgusto ten!

- Pero como se puido confundir desa maneira. Eu ben lle dixen que era Xosé, o do Cobo. Que o limoeiro estaba a carón da terraza. Que nos podara as maceiras no inverno...

- Si, pero segundo me dixo a min, Pepiño tamén ten o limoeiro pegado a unha terraza e tamén lle podou as maceiras no inverno. ¡Menos mal que non lle mandaches cortar tamén as maceiras!

Pasaron máis de tres meses e seguimos sen ter noticias de Xesús, o xardineiro. Xa non temos limoeiro, pouco a pouco o fomos cortando ente Noni e mais eu. A anécdota foise espallando entre os nosos familiares e amigos e sempre provoca momentos de risos a esgalla. Agora basta con dicir ¿Que lle pasou ao limoeiro? para provocar a diversión.

Xesús plantoulles un novo limoeiro na finca de Pepiño e Marilina, remediando dalgún xeito o equívoco e o desgusto. O bonito do caso é que cando Pepiño veu a Xesús, para tranquilizalo díxolle:

- ¡Non se preocupe, Xesús, que vinte anos pasan deseguida!

Sen sabelo, posibelmente sen querelo, acababa de meterlle a puntilla definitiva.


Miño, xullo de 2005

Dedicado a Pepiño Morado Bernardo, dono dun limoeiro durante vinte anos.

No hay comentarios:

Publicar un comentario